ลายนิ้วมือเบราว์เซอร์คืออะไร และเว็บไซต์อ่านอะไรได้จริง ๆ
ทุกครั้งที่คุณเปิดหน้าเว็บ เบราว์เซอร์จะส่งรายการข้อเท็จจริงยาว ๆ เกี่ยวกับตัวมันเองให้เว็บไซต์ ไม่มีอะไรเป็นความลับ ไม่มีอะไรขออนุญาต และส่วนใหญ่มีไว้เพื่อให้หน้าเว็บแสดงผลได้ถูกต้อง ลายนิ้วมือเบราว์เซอร์คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเว็บไซต์เลิกใช้ข้อเท็จจริงเหล่านั้นเพื่อแสดงผล และเริ่มใช้มันเพื่อจดจำคุณ
สิ่งที่หน้าเว็บอ่านได้โดยไม่ต้องขอ
สคริปต์ที่ทำงานในแท็บธรรมดาอ่านได้ ตามตัวอย่างบางส่วน ได้แก่ สตริง User-Agent รายการภาษาที่ต้องการ เขตเวลา ขนาดหน้าจอและความหนาแน่นพิกเซล จำนวนเธรดของ CPU ตัวเลขโดยประมาณของหน่วยความจำอุปกรณ์ ความลึกสี การรองรับระบบสัมผัส ชื่อตัวเรนเดอร์กราฟิกเบื้องหลัง WebGL และผลของการวาดภาพเล็ก ๆ ลง canvas หรือการเรนเดอร์บัฟเฟอร์เสียงสั้น ๆ มันยังสังเกตได้ว่าการดำเนินการบางอย่างใช้เวลานานเท่าไร ฟอนต์ไหนเปลี่ยนความกว้างของบรรทัดข้อความ และมีอุปกรณ์สื่อใดบ้าง (จำนวน ไม่ใช่ชื่อ เว้นแต่คุณให้สิทธิ์เข้าถึง)
แต่ละค่าเดี่ยว ๆ น่าเบื่อ เขตเวลาจำกัดคุณให้เหลือไม่กี่ร้อยล้านคน แต่เมื่อรวมกัน มันจำกัดคุณได้แคบกว่ามาก เพราะการรวมกันคือสิ่งที่หายาก เครื่อง Windows ที่มีสตริงตัวเรนเดอร์ NVIDIA เฉพาะรุ่น 12 เธรด หน้าจอ 2560×1440 ภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษตามลำดับนั้น และแฮช canvas เฉพาะตัว ไม่ใช่ฝูงชน
อะไรทำให้สัญญาณใช้ระบุตัวได้
มีสามคุณสมบัติที่สำคัญ สัญญาณต้องเสถียร คือเบราว์เซอร์เดิมควรให้ค่าเดิมในวันพรุ่งนี้ ต้องหลากหลาย คือเบราว์เซอร์ต่างกันควรให้ค่าต่างกัน และต้องถูก คืออ่านได้ในไม่กี่มิลลิวินาทีโดยไม่ต้องมีหน้าต่างขออนุญาต แฮช canvas ได้คะแนนดีทั้งสามข้อ จึงปรากฏในไลบรารีลายนิ้วมือทุกตัว ขนาดหน้าจอได้คะแนนดีในสองข้อแรกและเต็มในข้อที่สาม User-Agent เคยได้คะแนนดีด้านความหลากหลาย และถูกผู้พัฒนาเบราว์เซอร์ทำให้แบนราบโดยตั้งใจด้วยเหตุผลนั้นเอง
สิ่งที่หน้าเว็บอ่านไม่ได้
ส่วนนี้มักถูกพูดเกินจริง สคริปต์ของหน้าเว็บมองไม่เห็นที่อยู่จริงของคุณหากคุณอยู่หลังพร็อกซี มันเห็นเพียงสิ่งที่พร็อกซีแสดง มันอ่านแท็บอื่น ประวัติ บุ๊กมาร์ก หรือรหัสผ่านที่บันทึกไว้ไม่ได้ มันบอกไม่ได้อย่างแน่นอนว่าคุณอยู่ในหน้าต่างส่วนตัวหรือไม่ วิธีเดาที่อ้างว่าทำได้ใช้ไม่ได้เป็นประจำ มันไม่รู้ชื่อของคุณ และมันตัดสินเองไม่ได้ว่าที่อยู่หนึ่งเป็นพร็อกซีหรือศูนย์ข้อมูล คำตัดสินนั้นมาจากฐานข้อมูลชื่อเสียงที่เว็บไซต์จ่ายเงินซื้อ ไม่ใช่จากสิ่งที่เบราว์เซอร์ของคุณบอก
เว็บไซต์ที่แสดง "คะแนนบอต" หรือ "พร็อกซี: ใช่" กำลังรวมสิ่งที่เบราว์เซอร์ของคุณรายงานเข้ากับข้อมูลจากบุคคลที่สาม ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้โดยชอบธรรม แต่สำคัญที่ต้องรู้ว่าครึ่งไหนคือการวัด และครึ่งไหนคือการค้นหา
ทำไมจึงมีหน้าวินิจฉัย
หน้าวินิจฉัยอย่าง PowerScan อ่านสัญญาณเดียวกับที่ตัวติดตามอ่าน และแสดงให้คุณดูแทนที่จะเก็บมัน จุดประสงค์ไม่ใช่การให้คะแนนคุณ แต่เพื่อให้คุณตรวจสองอย่าง คือสัญญาณที่คุณคาดว่าซ่อนอยู่นั้นมองเห็นได้หรือไม่ และสัญญาณสอดคล้องกันหรือไม่ ความไม่สอดคล้องคือสิ่งที่ทำให้บัญชีถูกติดธง ที่อยู่ในประเทศหนึ่ง นาฬิกาเบราว์เซอร์ในอีกประเทศ ตัวเลือก WebRTC ที่ไม่ตรงกับที่อยู่ที่คุณเข้ามา
เมื่ออ่านรายงาน ให้ถือทุกบรรทัดเป็นคำตอบของคำถามเดียว "เบราว์เซอร์นี้บอกอะไรหน้านี้เมื่อครู่" ไม่มีมากกว่านั้น แฮชไม่ใช่คำตัดสิน และจำนวนสัญญาณที่อ่านได้ไม่ใช่ตัววัดว่าคุณดูเป็นของจริงแค่ไหน
